Msza św. z poświęceniem ołtarza, 24.05.2026 Żydowo

Homilia Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka
Msza św. z poświęceniem ołtarza
Uroczystość Zesłania Ducha Świętego
24 maja 2026
kościół pw. św. Stanisława BM w Żydowie

Umiłowani w Panu, Siostry i Bracia!

Ołtarz jest poświęcony samemu Bogu. Dlatego też – jak czytamy w obrzędzie poświęcenia ołtarza – wypada, aby w każdym kościele był ołtarz stały. Bardzo się więc cieszę, Moi Drodzy, że podejmując różne prace przy waszym kościele – za które pragnę wam wszystkim i waszemu proboszczowi jeszcze raz bardzo serdecznie podziękować – nadszedł również ten czas, aby wasza świątynia miała stały ołtarz. Chodzi bowiem o ołtarz tak zbudowany – jak tłumaczy nam sam obrzęd poświęcenia – że łączy się ściśle z posadzką i nie może być przesunięty. Posadowiony w ten sposób na stałe ołtarz, z natury swej jest poświęcony samemu Bogu, gdyż Ofiarę eucharystyczną składa się samemu Bogu. I dlatego poświęcamy dziś ten nowy ołtarz w waszym kościele, aby – jak za chwilę usłyszymy w czasie modlitwy poświęcenia ołtarza – zawsze służył Ofierze Chrystusa i był stołem Pańskim, przy którym będziecie się, Drodzy Siostry i Bracia, posilać na Bożej Uczcie. Jest to więc nade wszystko stół ofiarny, na którym Jezus Chrystus składa Ojcu Niebieskiemu bezkrwawą ofiarę. Kiedy więc podchodzimy do ołtarza – tłumaczył nam w swych katechezach o Eucharystii papież Franciszek – aby sprawować Mszę świętą naszą pamięcią powracamy do ołtarza krzyża, gdzie dokonana została pierwsza ofiara. Krzyż bowiem – mówi papież – był pierwszym ołtarzem chrześcijańskim. Na krzyżu dokonało się nasze zbawienie. Na krzyżu Chrystus nas odkupił. Na krzyżu ofiarował za nas samego siebie. Ustanawiając zaś w czasie Ostatniej Wieczerzy pod postacią uczty ofiarniczej pamiątkę ofiary, którą złożył Ojcu na ołtarzu krzyża, sam uświęcił stół ofiarny i nakazał, aby kapłani podczas Mszy świętej, dokonywali tego, co On uczynił i powierzył swoim uczniom podczas Ostatniej Wieczerzy. Dlatego to właśnie ołtarz – tłumaczy nam w swych katechezach papież Franciszek – stanowi centrum Mszy świętej. Zawsze więc trzeba spoglądać na ołtarz będący centrum Mszy świętej i zawsze wokół niego w kościele się gromadzić. To jest to szczególne miejsce, na którym – jak uczy nas Sobór Watykański II – poprzez święte znaki, Kościół stale uobecnia ofiarę nowego przymierza przypieczętowanego przez Jezusa na ołtarzu krzyża.

Moi Kochani!

Sprawujemy więc dziś, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego Mszę świętą poświęcając ten nowy ołtarz. Za chwilę będziemy ten ołtarz namaszczać olejem krzyżma świętego prosząc, aby Bóg swoją mocą uświęcił ten ołtarz; będziemy się modlić, aby Bóg go uświęcił swą niebieską łaską; paląc na nim kadzidło, będziemy prosić Boga, aby nasza modlitwa wznosiła się z tego ołtarza do Boga jak dym kadzidła, a nakrywając ten ofiarny stół świątecznym obrusem i ustawiając na nim zapalone świece prosić będziemy, aby zajaśniało nam i ogarnęło nas światło Chrystusa. Przez namaszczenie krzyżmem świętym – jak czytamy we wprowadzeniu do obrzędu poświęcenia – ołtarz staje się symbolem Chrystusa (…) którego Ojciec namaścił Duchem Świętym i ustanowił Najwyższym Kapłanem, aby na ołtarzu swego Ciała złożył swe życie za zbawienie wszystkich. Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie. Te słowa proroka Izajasza, Pan Jezus odniósł do siebie. Kiedy bowiem w synagodze w Nazarecie je odczytał, powiedział do siedzących wokół Niego ludzi: dziś spełniły się te słowa Pana, któreście słyszeli. Ołtarz jest więc w ten sposób symbolem Chrystusa. Ołtarz jest symbolem namaszczonego Duchem Świętym. Kościół widzi więc w ołtarzu znak samego Chrystusa i to tak dalece, że wprost się mówi, iż ołtarz jest Chrystusem. Ołtarz to Chrystus! Ołtarz nam Go przypomina. Od chwili bowiem Kalwaryjskiego Ołtarza – jak mówił kiedyś błogosławiony Prymas Wyszyński – każdy ołtarz w Kościele Chrystusowym jest znakiem Chrystusa. Dlatego podchodząc do ołtarza, aby sprawować Najświętszą Eucharystię – my dziś uczynimy to po poświęceniu ołtarza – całujemy ołtarz. Dlaczego – pytał nas jeszcze w swych katechezach o Eucharystii papież Franciszek i odpowiadał, że właśnie dlatego, że ołtarz to obraz Chrystusa. Kiedy więc patrzymy na ołtarz – tłumaczył – to patrzymy właśnie tam, gdzie jest Chrystus. Ołtarz to Chrystus (…) a Msza święta jest naszym spotkaniem miłości z Nim (…) który sam stał się Kapłanem, Ołtarzem i Barankiem ofiarnym – jak modlimy się w jednej z wielkanocnych prefacji mszalnych.

Siostry i Bracia!

Ołtarz więc to Chrystus, który dziś, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, gdy poświęcamy ten nowy ołtarz nie tylko przypomina nam, że kiedyś On sam został namaszczony Duchem Świętym, ale że każda i każdy z nas, ochrzczonych i bierzmowanych już od chrztu świętego, już od przyjętego w sakramencie bierzmowania Ducha Świętego, nosimy w sobie to święte namaszczenie, którego znakiem i dla nas było namaszczenie nas w tych sakramentach olejem krzyżma świętego, namaszczenie Duchem Świętym, wylanie na nas Ducha Świętego i posłanie nas, bo i my przez chrzest i bierzmowanie mamy udział w Chrystusowej misji. On dziś w Wieczerniku jeszcze raz przypomina o tym swoim uczniom: jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam (…) weźmijcie Ducha Świętego. Namaszczenie nie jest bowiem nigdy dla samego siebie. Nie jest sprawą prywatną. Nie jest tylko dla nas samych. Wylanie Ducha Świętego na apostołów, na Kościół zgromadzony w dzień pięćdziesiątnicy w Wieczerniku jest jednocześnie posłaniem wszystkich, jest wezwaniem kierowanym do wszystkich, jest zaproszeniem do dawania świadectwa w Duchu Świętym. Poruszenie, które miało miejsce w wieczór Zmartwychwstania powtarza się – jak słyszymy – w dzień Pięćdziesiątnicy (…) W wieczór wielkanocny Jezus ukazał się apostołom i tchnął na nich swego Ducha; w poranek Pięćdziesiątnicy zesłanie ma miejsce hucznie, jak wiatr, który uderza z mocą w dom i wdziera się do umysłów i serca apostołów. Papież Franciszek mówi, że wszyscy uczniowie Jezus otrzymali wtedy nową energię, nową siłę, nową moc, która ich pobudziła do głoszenia, do dawania świadectwa, do odważnego wyjścia z Wieczernika w świat, do głoszenia swoim życiem, że Panem jest Jezus. Duch Święty – jak z kolei przypomni nam papież Leon XIV – pokonuje ich strach, rozrywa wewnętrzne kajdany, opatruje rany, namaszcza ich mocą i dodaje im odwagi, aby wyszli na spotkanie ze wszystkimi i głosili dzieła Boże. Dziś, to wezwanie Zmartwychwstałego Pana powtarza się dla nas. Duch Święty bowiem – jak przypomniał nam dziś święty Paweł – objawia się wszystkim dla wspólnego dobra. A wtedy – jak mówił nam papież Leon – jesteśmy prawdziwie Kościołem Zmartwychwstałego Pana i uczniami Pięćdziesiątnicy (…) gdy potrafimy prowadzić dialog, wzajemnie się słuchać i przyjmować (…) gdy jako Kościół stajemy się przestrzenią przyjazną i gościnną dla wszystkich. Wszystkim bowiem objawia się Duch dla wspólnego dobra.

Umiłowani w Panu!

Namaszczony w tym kościele za chwilę olejem krzyżma świętego nowy Ołtarz Pana, miejsce Chrystusowej Ofiary i stół świąteczny dla wszystkich, który będzie was gromadził i jednoczył, serce i centrum waszego życia parafialnego, źródło waszej siły i waszego życia wiary, niewyczerpane źródło jedności Kościoła i braterskiej zgody, szczególne i wyjątkowe miejsce w którym będziecie razem wielbić Boga i Jemu dziękować, w mocy Ducha Świętego jest i będzie zawsze dla was wszystkich, dla każdej i każdego, który tutaj przychodzi, również miejscem posłania: namaścił i posłał mnie. Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Weźmijcie Ducha Świętego! Tutaj, przy ołtarzu, trzeba nam tego Ducha wziąć. Tutaj, przy ołtarzu, trzeba nam się na tego Ducha otworzyć! Tutaj, przy ołtarzu, trzeba nam się tym Duchem napełnić, aby iść i głosić, i opowiadać wielkie dzieła Boże! Jesteśmy wezwani i jesteśmy posłani, aby wychodząc stąd, od tego ołtarza, głosić innym Jezusa, i to nie tyle i nie tylko naszymi słowami, ale całym naszym życiem, aby wciąż dawać świadectwo – jak przypominał nam dziś święty Paweł – że wszyscy w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało, jeden Kościół, który żyje tutaj, pośród synów i córek tej ziemi. Wszyscy dla siebie nawzajem ważni, wszyscy za siebie odpowiedzialni, wszyscy wobec siebie bliscy i uważni, wszyscy, bo choć tak liczni, stanowimy przecież wciąż w Chrystusie jedno. Od ołtarza bowiem przechodzi się do życia. Nasza obecność przy ołtarzu zobowiązuje nas do pomocy, do troski o innych, ucząc nas – jak wskazywał papież Franciszek – swoistego przechodzenia od Ciała Chrystusa do ciała sióstr i barci, gdzie On nas oczekuje, że Go rozpoznamy, będziemy Mu usługiwać, oddawać cześć i kochać. Poświęcamy więc dziś z radością wasz nowy ołtarz, bo wszyscy dobrze wiemy, że ten wielki skarb naszego zjednoczenia z Chrystusem, wiary nosimy przecież w naczyniach glinianych i dlatego stale musimy powracać do świętego ołtarz, bo stąd jest moc, moc z Boga, dar Ducha Świętego i łaska Zmartwychwstałego Pan.