700-lecie parafii, 16.10.2026 Szadłowice

Homilia Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka
700-lecie parafii pw. św. Bartłomieja w Szadłowicach
48. rocznica wyboru Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową
16 października 2026
kościół pw. św. Bartłomieja w Szadłowicach 

(…) kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką (por. Mk 3,35).

 Umiłowani w Panu Siostry i Bracia,

Tymi właśnie słowami: Siostry i Bracia, zwracam się do was, dziś, tutaj, gdy uroczyście razem świętujemy siedemset lat istnienia waszej parafii. Te słowa, które tak często powtarzamy w liturgii jako pozdrowienie, za każdym razem przypominają nam, że wszyscy, jako ochrzczeni, jesteśmy siostrami i braćmi w Chrystusie. Kościół jest wspólnotą sióstr i braci w Chrystusie. Parafia jest wspólnotą sióstr i braci w Chrystusie. To prawda, że nie łączą nas więzy krwi. Nie łączy nas to wszystko, co tak po ludzku pozwala nam mówić o sobie, że jesteśmy dla siebie nawzajem siostrami i braćmi. Łączy nas jednak wspólna wiara i chrzest. To one łączą nas z Chrystusem i między sobą. Łączą jako ludzi odrodzonych przez chrzest z wody i Ducha Świętego na życie wieczne. Łączą jako tych, którzy wyznają wiarę w Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Łączą nas, którzy właśnie w ten sposób, przez wiarę i chrzest, należymy do Kościoła, a więc jesteśmy w nim złączeni z Chrystusem i we wspólnocie między sobą. Papież Leon XIV powie nam, że w dzisiejszej Ewangelii, której przed chwilą wysłuchaliśmy, sam Jezus, jedyny Syn Boży, wyjaśnia ich znaczenie w odniesieniu do siebie i do swojego Ojca, objawiając więź silniejszą niż więzy krwi, ponieważ obejmuje ona wszystkich ludzi, łącząc każdego mężczyznę i każdą kobietę. Wszyscy bowiem – jak wskazuje papież – jesteśmy prawdziwie braćmi i siostrami Jezusa, gdy wypełniamy wolę Bożą, to znaczy, gdy żyjemy, miłując się wzajemnie, tak jak umiłował nas Bóg. W ten sposób Pan Jezus nie zaprzecza naturalnym, ludzkim więzom, ale odpowiadając w dzisiejszej Ewangelii na pragnienie spotkania z Nim Jego najbliższych, chce także i nam wskazać na jeszcze głębsze, jeszcze silniejsze więzi, których źródłem jest sam Bóg. To On bowiem – jak mówił kiedyś papież Franciszek – chce uczynić z nas wszystkich jedną rodzinę swoich dzieci, w której każda i każdy odczuwa Jego bliskość, czuje się przez Niego kochany i odczuwa ciepło bycia rodziną Bożą. W tym wielkim planie – tłumaczył dalej papież – znajduje swoje źródło Kościół, który nie jest jakąś organizacją zrodzoną z porozumienia kilku osób, ale jest dziełem Boga, rodzi się właśnie z tego planu miłości, który stopniowo realizuje się w dziejach. Owszem, Kościół żyje wśród konkretnych ludzi i pośród ludzi. Kościół żyje także tutaj, wśród synów i córek tej kujawskiej ziemi. Jest bowiem – jak śpiewamy w jednej z pieśni – jak drzewo życia, w wieczności zapuszcza korzenie, przenika naszą codzienność i ukazuje nam Ciebie. Kościół zatem – jak tłumaczy nam w głoszonych przez te minione miesiące w środowych katechezach o Kościele papież Leon – żyje w tym swoistym paradoksie: jest rzeczywistością ludzką, jak i boską, która przyjmuje grzesznego człowieka i prowadzi do Boga. Jest bowiem z jednej strony wspólnotą mężczyzn i kobiet, którzy podzielają radość i trud bycia chrześcijanami, ze swoimi zaletami i wadami, głosząc Ewangelię i stając się znakiem obecności Chrystusa, który towarzyszy nam w wędrówce życia. Z drugiej zaś Kościół jest zrodzony z planu miłości Boga wobec ludzkości, zrealizowanego w Chrystusie. Kościół nie jest więc i nie może być nigdy jakąś organizacją ludzi doskonałych, ale grzeszników, którzy – jak to trafnie nam wskazał papież – czasem ukazujemy piękno Ewangelii, a innym razem trudzimy się i popełniamy błędy. Jesteśmy jednak wszyscy wezwani do nawrócenia, do przemiany, do nieustannego zwracania się ku Chrystusowi, który i nam przypomina, spoglądając dziś, tutaj, także na nas, że kto pełni wolę Bożą, ten prawdziwie jest Mi bratem, siostrą i matką.

Drodzy, Siostry i Bracia!

700-lecie waszej parafii to niewątpliwie okazja do wdzięczności za ludzi, którzy tę parafię przez wieki tworzyli i dziś tworzą. To wdzięczność dla tych wszystkich, którzy swoją wiarą i swoim chrześcijańskim świadectwem budowali tutaj, na tej kujawskiej ziemi Chrystusowy Kościół. Mówi się często, że jest to ziemia bardzo żyzna i urodzajna, ale także dlatego, że wymaga wiele ludzkiego trudu i potu. Bogate dzieje szadłowickiej parafii, tak ściśle złączone z losami ludzi, którzy tutaj żyli i żyją, potwierdzają nam wszystkim jeszcze raz tę prawdę. Wiele wysiłku i zachodu wymagała choćby już sama budowa i odbudowa kolejnych świątyń parafialnych, od tej pierwszej, drewnianej, postawionej tutaj w 1326 roku pod wezwaniem świętego Bartłomieja, aż po tę ostatnią wzniesioną tutaj, na tym wzgórzu w stylu neogotyckim w końcu dziewiętnastego wieku, a potem tak wielkim wysiłkiem wielu jeszcze wielokrotnie upiększaną. Wiele waszego wysiłku i zmagań wymagała odbudowa tego kościoła i budynków parafialnych zniszczonych w wyniku II wojny światowej, zwłaszcza, że – jak zapisał w swoich notatkach wizytujący w 1957 roku waszą parafię błogosławiony Stefan Kardynał Wyszyński, Prymas Tysiąclecia – z wielkiego beneficjum 500 morgów buraczanej ziemi pozostał wówczas tylko ogród. I choć wizytujący wtedy waszą parafię wspomniany Prymas Tysiąclecia z nieukrywanym podziwem wspominał, że oglądając kościół, zakrystię, cmentarz grzebalny, wszystkie urządzenia parafialne zobaczył – jak odnotował – że wszystko tu działa sprawnie, a ksiądz proboszcz trzyma ster życia, to jednak również następne powojenne lata, aż do naszych czasów, niosły przecież niełatwe wyzwania. Chciałbym, wspominając kolejnych waszych proboszczów, aż do obecnego, podziękować wam wszystkim za ten wspólny trud i wysiłek utrzymania i renowacji tego kościoła, który – mam taką nadzieję – mówi nie tylko o waszej dumie z tej, odziedziczonej po przodkach świątyni, ale jest nade wszystko czytelnym znakiem waszej żywej miłości do Jezusa Chrystusa i do Kościoła, który wspólnie stanowimy. Wiara i miłość, a nade wszystko świadomość tego, że nie możemy nigdy wzrastać samemu, nie można bowiem – jak przestrzegał nas papież Franciszek – wędrować samemu, w izolacji, lecz wędruje się i wzrasta we wspólnocie, w rodzinie, bo tak jest i tak być powinno zawsze w Kościele, rodzą nie tylko naszą odpowiedzialność za to materialne dziedzictwo, ale także za siebie nawzajem.

Umiłowani Siostry i Bracia!

Bycie siostrami i braćmi w Chrystusie, bycie w Kościele, to nasza wspólna troska. Przypomina nam o tym również od początku istnienia tej wspólnoty patron waszej parafii, święty Bartłomiej, a także patronka dnia dzisiejszego święta Jadwiga Śląska i ten, który właśnie w ten dzień, w Jej liturgiczne wspomnienie, dokładnie czterdzieści osiem lat temu został powołany na Stolicę Piotrową, święty Jan Paweł II. To On, niemal zaraz po swoim wyborze, w swoim pierwszym liście do Polaków napisał: proszę was też, abyście zachowali wierność Chrystusowi, Jego Krzyżowi, Kościołowi i jego pasterzom. Proszę was, abyście przeciwstawili się wszystkiemu, co uwłacza ludzkiej godności i poniża obyczaje zdrowego społeczeństwa; co czasem może aż zagrażać jego egzystencji i dobru wspólnemu, co może umniejszać jego wkład do wspólnego skarbca ludzkości, narodów chrześcijańskich, Chrystusowego Kościoła. Nasza odpowiedzialność za siebie nawzajem, także w parafii, to troska o budowanie prawdziwie braterskich relacji i więzi, dzięki którym nikt nie będzie się czuł nie tylko wykluczony czy odrzucony, ale zawsze przyjęty i otoczony zrozumieniem i konkretną miłością. W rodzinie Bożej, w Kościele – jak nas uczył papież Franciszek – siłą napędową jest bowiem miłość Boga, która ukonkretnia się w miłowaniu Jego i bliźnich – wszystkich, bez rozróżniania i miary. Kościół jest rodziną, w której się kocha i jest się kochanym. Kościół jest rodziną, w której uczymy się przebaczać i prosić o przebaczenie. Kościół jest rodziną, w której dostrzegamy nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich, starając się być dla siebie wsparciem i pomocą. Kościół jest rodziną, w której umiemy się razem radować i cieszyć, ale też dzielić nasz ból i cierpienie, przyjmując siebie nawzajem i towarzysząc sobie w miłości. Kościół – jak przypominał nam jeszcze papież Leon – żyje w świecie jako znak Wcielonego Boga, aby ukazywać Jego zamysł uczynienia nas wszystkich swoimi dziećmi w jednej wielkiej rodzinie ludzkiej, bo kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką.

Moi Drodzy, Siostry i Bracia!

Nazywając nas swymi siostrami i braćmi, Pan Jezus zaprasza nas do swego stołu. Eucharystia jest źródłem naszej jedności. To w Niej – jak przypomniał nam kiedyś papież Leon – Chrystus naprawdę zaspakaja głód ludzkości – nasz głód prawdy i życia. Jego gest uczy nas zarazem, że nic się nie marnuje, kiedy dzielimy się tym z innymi. Chrystus jest chlebem życia. On sam jest źródłem naszej jedności. Tu z Nim naprawdę możemy być jedno. Tu jesteśmy prawdziwie Jego rodziną. Jesteśmy siostrami i braćmi w Panu. Łączy nas chleb połamany w dłoniach. Łączy nas żywy i prawdziwy Bóg. Z tłumu ludzi, tutaj przy swoim ołtarzu, On sam czyni nas swą rodziną, siostrami i braćmi, czyni nas Kościołem. Kościół żyje dzięki Eucharystii. Parafia żyje dzięki Eucharystii. Eucharystia umacnia i pogłębia naszą więź, bo to Eucharystia tworzy Kościół. Amen.